| Kullanımı: |
Sistemik lupus eritematozus (SLE) tanısı
Sm antijeni, tek bir proteini değil, bir grup çekirdek proteinden oluşan bir protein kompleksini temsil eder. Şimdiye kadar, tüm hücrelerin çekirdeklerinde eksprese edilen SmB1 (SmB), SmB2 (SmB'), SmB3 (SmN), SmD1, SmD2, SmD3, SmE, SmF ve SmG olmak üzere birkaç protein tanımlanmıştır. Sm proteinleri, ribonükleoproteinler ve küçük nükleer RNA (snRNA) ile birlikte, nihai olarak olgun mRNA oluşumuna yol açan bir süreç olan haberci haberci RNA (mRNA) eklenmesinde yer alan bir RNA-protein kompleksi veya küçük nükleer ribonükleoprotein (snRNP) oluşturur. U1-RNP ve SmB proteinleri arasında paylaşılan çapraz reaktif epitoplar nedeniyle, SmD proteinleri, özellikle SmD1 ve SmD3, SLE'ye en spesifik antijenler olarak kabul edilir
Anti-Sm antikorları, kullanılan test yöntemine ve etnik kökene bağlı olarak SLE hastalarının %5-30' unda bulunur. Anti-Sm antikorları, SLE' li hastalara çok özgüldür ve sıklıkla tanıdan önce bulunur. Önceki ve mevcut SLE sınıflandırma kriterlerinin önemli bir parçasıdır. Anti-Sm antikorları, özellikle SmD antijenine yönelik antikorlar, SLE için çok spesifiktir, ancak duyarlılık sınırlıdır. Anti-Sm antikorlarının klinik önemi halen tartışılmaktadır.
RNP antikorları (anti-U1 olarak da bilinir) SLE hastalarının %45' inde bulunur ancak Sjögren sendromu, skleroderma ve polimiyozit gibi çok sayıda diğer hastalık durumlarında da gözlenir. Miks bağ dokusu hastalığında RNP' ye karşı yüksek antikor seviyeleri gözlenebilir.
SLE' de, RNP antikorları, böbrek ve merkezi sinir sistemi tutulumunun daha düşük insidansı ile nispeten iyi huylu bir hastalık seyri ile ilişkilendirilmiştir. RNP antikor sonucu Sm antikor sonucundan önemli ölçüde yüksek olduğunda hastalar RNP antikorları için pozitif kabul edilebilir.
|